چرا ناراحتی؟چرا اضطراب؟چرا ترس؟

همین دلشوره ها و ناراحتی هایی که بعضی اوقات به خاطر کارهایی که کردی یا حرفایی که زدی داری.آره همین ناراحتی هایی که باعث شده از خودت بدت بیاد یه نشونست.همین دلواپسی از حرفایی که نباید می زدی یا کارهایی که نباید می کردی یه نشونست.

همه اینا نشونه اینه که تو هنوز هم خوبی.قلبت هنوز پاکه و روحت هنوز آرومه.اگه این طور نبود بی خیال می شدی.مثل بفیه.

اصلا کارهای بدت رو نمی دیدی که بخای بخاطرش ناراحت بشی.اگه غمگینی نشونه اینه که قلب صافت تحمل سیاهی رو نداره.پس چرا دیگه از خودت ناراحتی؟همین که متوجه کارایی شدی که نباید فکر می کردی همین که ناراحت شدی همین که پشیمون شدی باید خوشحال باشی و خدا رو شکر کنی که دلت هنوز سفیده که می تونی لکه های سیاه رو روش ببینی.مثل یه راننده که پیچ و خم های جاده باعث می شه خوابش نبره.پیچ و خم های زندگی هم باعث می شه خوابت نبره.اسیر تکرار و روز مرگی ناشی.باعث می شه تا اگه چشات بسته شد و خوابت برد پیچ و خم ها بیدار نگهت داره.پس خدا رو شکر کن که توی یه جاده بی پیچ و خم رهات نکرده.اون می خواسته که صداش کنی و فراموشش نکنی.

صدات رو دوست داره.پش صداش کن....