چقدر سخته

تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و

بجاش یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد

زل بزنی و بجای اینکه لبریز از کینه و نفرت بشی

حس کنی که هنوزم دوسش داری

چقدر سخته

وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه

اما مجبور باشی بخندی

تا نفهمه که هنوزم دوسش داری

چقدر سخته

دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی

 که یه بار زیر آواره غرورش همه وجودت له شد

چقدر سخته

گل آرزوهات و تو باغ دیگری ببینی

 و هزار بار تو خودت بشکنی و

 اون وقت آروم زیر لبت بگی :

گل من باغچه نو مبارک...