گفتم:در یک جمله موفقیت رو تعریف کن.

لحظه ای فکر کردو بعد لبخندی گذرا و شیرین رو لبش ظاهر شد و گفت:گل

خنده ام گرفت:گل!مگه گل هم موفقیت کسب می کنه؟

با نگاه مهربونش نگاهم کرد و گفت:آره.چه کسی بهتر از گل.

یک غنچه با تمام ملایمات و ناملایمات طبیعت می سازه و از هزاران خطری که تهدیدش می کنه می گذره و با گلبرگ های لطیف و خارهای کوچیکش از خودش محافظت می کنه چون می خواد پیروز بشه.

شاید تیغ های دفاعیش ظریف باشه ولی چون خودش می خواد که این مسیر و طی کنه موفق می شه و بالاخره می شکفه و درست در همون لحظه ها است که چشماش دنیایی رو می بینه که تا کنون ندیده.

بودن و تمام قشنگی قضیه به اینه که گل با حفظ همه زیبایی های درون و برون به موفقیت می رسه.نه مثل خیلی آدم ها که با زیر پا گذاشتن ارزش های خودشون و دیگرون به موفقیت می رسن.

زندگی ما هم همین طوره تا قبل از رسیدن به موفقیت در یک مسیر تاریک گام برمی داریم.مسیرش سخت و دشواره ولی نباید غافل شد که خود جاده هم پر از زیبایی های تازه است به طوری که گاهی می گویند:"رسیدن غم انگیز است و راه بهتر از منزلگاه."

مهم خواستن و حرکت کردن است.بخواه مطمئن باش که می رسی چون هرکسی تیغ هایی در درونش داره که هرچقدر هم ظریف و کوچیک باشن باز هم از آدم محافظت می کنن.بخواه دوست من بخواه.....

خنده از رو لبام محو شد و نگاهم به گل رز توی گلدون که عطرش فضا رو پر کرده بود خیره موند.

گفت:می خوام برات یه یادگاری بنویسم.

گفتم:کجا؟

گفت:رو قلبت.

گفتم:مگه می تونی؟!

گفت:آره سخت نیست آسونه.

گفتم:باشه بنویس تا همیشه یادگاری بمونه.

یه خنجر برداشت...گفتم:این چیه؟!

گفت:سیس س س...ساکت شدم.

گفتم:بنویس دیگه چرا معطلی؟!

خنجر و برداشت و با تیزی خنجر نوشت دوست دارم دیوونه.

اون رفت...خیلی وقته...کجا؟نمی دونم...اما...

هنوز زخم یادگاریش رو قلبم مونده...

 دوست دارم دیوونه